Lee Gamble i „Empty Middle Seat”, czyli wykład o nieobecności i remanencji postrzeganych przez pryzmat kilku wątków przeplatających się w twórczości artysty.

„Niszczejące archiwa”: archiwum nie jest jedynie zapisem przeszłości. Jest żywą materią. Archiwum jest pamięcią, a pamięć jest formą fikcji, ciągłym dialogiem pomiędzy kreacją, deterioracją i rewitalizacją.

„Rave’owe halucynacje”: czy nawiedzam własną muzykę? Czy czas spędzony w mimowolnym muzycznym imaginarium wywołanym rave’em był moją własną muzyką? Czy tkwimy w pętlach czasu? A może britpop był tak naprawdę operacją psychologiczną?

„Bezcielesny głos”: głos pozbawiony ciała jest psychodeliczny. Syntetyczne głosy są wszędzie. Nie są nadprzyrodzone, nie są duchami, ale nie są też ludźmi – tylko udają ludzi. Te głosy nie mają przeszłości, nie narodziły się, nigdy nie żyły i nigdy nie umrą.

„Uchwycenie rzeczywistości i symulacja”: od Willa Smitha jedzącego spaghetti po Loab w SI Zombielandzie – kiedyś wszędzie pojawiały się sześciopalczaste dłonie. W październiku 2014 roku Jezus objawił się w północnej Anglii na kawałku tostu.

„Hałas!!! jest nieobecnością muzyki”: kosmici i martwe osoby zawsze pojawiają się w ziarnie i zakłóceniach radiowych, więc rozpiernicz swoją sztukę!